Początki muzeum sięgają 1968 r., kiedy to z inicjatywy "Społecznego Komitetu Organizacyjnego Muzeum Fauny Bieszczadzkiej" i miejscowych myśliwych rozpoczęto gromadzenie eksponatów przyrodniczych. W 1974 r. przystąpiono do budowy nowego obiektu, którego otwarcie nastąpiło po 12 latach. W 1991 r. muzeum zostało przekazane Bieszczadzkiemu Parkowi Narodowemu. Na jego bazie powstał Ośrodek Naukowo-Dydaktyczny BdPN, który prowadzi działalność naukową, dydaktyczną oraz muzealną.

Muzeum mozna zwiedzać od wtorku do soboty w godz. 900 - 1700, dodaktkowo w okresie letnim (lipiec- sierpień)  jest czynne również w niedziele w godz. 9.00 - 14.00 Opłaty za zwiedzanie muzeum są zgodne ze rozporządzeniem Dyrektora BdPN na właściwy rok kalendarzowy.

Znajdują się tu ekspozycje stałe:

• "Bieszczady dawniej i dziś”
• "Biologia i systematyka świata zwierząt"
• "Wybrane zagadnienia z paleontologii"
• "Geologia Bieszczadów na tle Karpat"
• "Geomorfologia, hydrologia, klimat i gleby Bieszczadów"
• "Plan ochrony Bieszczadzkiego Parku Narodowego i otuliny"
• "Flora  I zbiorowiska roślinne oraz fauna Bieszczadów"

Muzeum organizuje również wystawy czasowe związane z regionem, które okresowo zastępują ekspozycję "Bieszczady dawniej i dziś".

"Bieszczady dawniej i dziś"

Ekspozycja przedstawia historię i współczesność regionu (osadnictwo, rozmieszczenie i architekturę obiektów sakralnych, dworów, pałaców). Urozmaicają ją modele architektoniczne cerkwi, wiejskiej chaty, dworu oraz sprzęty i narzędzia codziennego użytku.

"Biologia i systematyka świata zwierząt"

Przy pomocy plansz, okazów, modeli plastycznych i fotografii prezentowane są podstawowe wiadomości o systematyce, pochodzeniu, anatomii i morfologii zwierząt oraz ich trybie życia i sposobach rozmnażania.

Poznajemy pierwotniaki - mikroskopijne organizmy jednokomórkowe, gąbki prowadzące osiadły tryb życia w środowisku wodnym oraz jamochłony - prymitywne zwierzęta tkankowe. Odrębną grupę stanowią płazińce i obleńce, z których wiele gatunków jest pasożytami zwierząt kręgowych i człowieka. Do interesujących bezkręgowców należą najliczniejsze i zarazem najbardziej zróżnicowane na Ziemi stawonogi. Poznajemy też mięczaki (małże, ślimaki, głowonogi) oraz szkarłupnie (jeżowce, rozgwiazdy, wężowidła) charakteryzujące się pięciopromienną symetrią ciała.
Szerzej zaprezentowane są kręgowce posiadające szkielet wewnętrzny, którego główną osią jest kręgosłup. Należą do nich: bezszczękowce, ryby, płazy i gady oraz ptaki i ssaki.

"Wybrane zagadnienia z paleontologii"

Ekspozycja przedstawia w skrócie okresy i zasięgi zlodowaceń na obszarze Polski oraz szczątki zwierząt kopalnych (mamuta, jelenia olbrzymiego, niedźwiedzia jaskiniowego i żubra kopalnego), które wymarły pod koniec epoki lodowcowej (plejstocenu). Szczególnie ciekawym eksponatem jest odlew gipsowy nosorożca włochatego znalezionego w Staruni na Podkarpaciu, w warstwach ziemi przesyconej solanką i ropą naftową. Ponadto poznajemy skamieniałości roślin i zwierząt oraz historię życia na Ziemi.

"Geologia Bieszczadów na tle Karpat"

Celem ekspozycji jest przekazanie podstawowych wiadomości o geologii polskiej części Karpat, ze szczególnym uwzględnieniem Bieszczadów. Wyjaśnia kiedy i w jakich warunkach w basenie morskim (sedymentacyjnym) powstawały skały osadowe, z których w wyniku alpejskich ruchów górotwórczych powstały Karpaty Fliszowe. Poznajemy jakie procesy oddziaływały na osadzany w basenie materiał (diageneza) oraz metody oznaczania wieku powstawania skał osadowych. Prezentowane są również mapy i przekroje geologiczne Karpat Polskich wraz z przykładami skał oraz przekroje ilustrujące budowę podłoża geologicznego zapadliska przedkarpackiego i Karpat Fliszowych.

Część ekspozycji poświęcono rodzajom i właściwościom skał Karpat Fliszowych oraz surowcom naturalnym (ropa naftowa, gaz ziemny, surowce skalne i ceramiczne oraz wody mineralne) wschodniej części polskich Karpat. Wyjaśnione są procesy wietrzenia skał oraz czynniki kształtujące ich przebieg.

W specjalnej gablocie przez szkła powiększające można obejrzeć skały i minerały z Karpat oraz innych regionów Polski i Europy.

"Geomorfologia, hydrologia, klimat i gleby Bieszczadów"

Zapoznaje nas z położeniem geograficznym Bieszczadów na tle podziału fizyczno-geograficznego Karpat oraz ich rzeźbą (rusztowy układ pasm górskich, kratowy układ sieci rzecznej) i formami geomorfologicznymi (np. skałki ostańcowe, grechoty, osuwiska). Poznajemy również warunki klimatyczne, które kształtowane są przez napływające na ten obszar masy powietrza, głównie polarno-morskiego i polarno-kontynentalnego, a także warunki hydro-logiczne.

Oglądamy monolity typowych gleb Bieszczadów i mapę glebową Bieszczadzkiego Parku Narodowego. Analiza plastycznego modelu gór przybliża nam relacje między geomorfologią, geologią i glebami a florą i zbiorowiskami roślinnymi. Ponadto możemy zobaczyć jaki wpływ na otoczenie przyrodnicze szlaków turystycznych wywiera turystyka piesza, a także jak przebiegał rozwój badań geograficznych i geologicznych w Karpatach Wschodnich.

"Wybrane elementy Planu Ochrony Bieszczadzkiego Parku Narodowego i otuliny"

Przedstawione jest tu aktualne i projektowane strefowanie ochronne na tle zróżnicowania i waloryzacji ekosystemów Bieszczadzkiego Parku Narodowego i jego otuliny oraz plan ochrony w zakresie zasobów przyrodniczych i działalności człowieka. Możemy również poznać etapy rozwoju Parku od jego utworzenia, przez kolejne powiększenia, do stanu aktualnego oraz koncepcję docelowego rozwoju.

"Flora i zbiorowiska roślinne oraz fauna Bieszczadów"

Szata roślinna i zwierzęta przedstawione są w układzie pięter roślinno-klimatycznych występujących w Bieszczadach. Poznajemy zatem przyrodę piętra pogórza i krainy dolin, lasów regla dolnego oraz położonych powyżej górnej granicy lasu połonin. Szata roślinna eksponowana jest na planszach w formie barwnych fotografii i opisów zbiorowisk roślinnych, a część faunistyczną stanowią okazy owadów, płazów, gadów, ptaków i ssaków na tle charakterystycznych dla nich środowisk. Ponadto na ekspozycji znajduje się plastyczny  model bieszczadzkiego lasu.

Przyroda pogórza

Ważniejsze zbiorowiska roślinne piętra pogórza, sięgającego do wysokości ok. 500 m n.p.m., to:siedliska ruderalne powstałe w miejscach nie istniejących obecnie wsi;

• pola uprawne - uprawy zbóż oraz roślin okopowych;
• łąki, pastwiska i turzycowiska;
• torfowiska - tereny o silnym uwilgotnieniu, porośnięte głów-nie roślinnością trawiasto-turzycową lub mchami torfowcami;
• olszyny występujące w dolinach rzek i potoków górskich;
• grądy - żyzne lasy liściaste zajmujące najniższe partie terenu.

Niezwykle bogata jest fauna owadów pogórza - zarówno motyli dziennych jak i nocnych, chrząszczy drapieżnych oraz rozkładających martwą materię organiczną, jak również błon-kówek.

W gablocie poświęconej płazom i gadom poznajemy najczęściej występujące w Bieszczadach żaby, ropuchy, płazy ogoniaste (traszka karpacka, salamandra plamista) oraz węże i jaszczurki (np. beznoga jaszczurka - padalec).
Z ptaków pogórza poznajemy:

• ptaki miast i wsi, zasiedlające najbliższe otoczenie człowieka, wykorzystujące budynki do zakładania gniazd oraz źródła pokarmu stworzone przez człowieka (np. wróbel, kawka, dymówka, bocian biały);
• ptaki pól uprawnych, łąk i pastwisk, np. kuraki polne i zagrożony wyginięciem derkacz;
• ptaki rzek, potoków, stawów i zbiorników zaporowych, do któ-rych należą pluszcz i pliszka górska żyjące nad potokami górskimi oraz różne gatunki kaczek, chruścieli i perkozów gnieżdżące się w zaroślach  stawów i sztucznych zbiorników wodnych.

Z rzekami i stawami związany jest również piżmak - średniej wielkości gryzoń pochodzący z Ameryki Północnej, a sprowadzony do Europy jako zwierzę futerkowe.

Przyroda regla dolnego

Szatę roślinną regla dolnego sięgającego po górną granicę lasu, do wysokości 1150 m n.p.m., tworzą głównie leśne zbiorowiska roślinne:

• dolnoreglowy bór świerkowo-jodłowy, zajmujący na niewielkich powierzchniach dna chłodnych dolin;
• jaworzyny rosnące na stromych, skalistych stokach, wśród których można wyróżnić jaworzynę górską, karpacką i ziołoroślową;
• kwaśna buczyna górska występująca na płytkich, kamienistych glebach brunatnych i rankerach, charakteryzująca się znacznym udziałem roślin acidofilnych;
• żyzna buczyna karpacka, która jest najbardziej rozpowszech-nionym zespołem bieszczadzkich lasów dolnoreglowych, zróżnicowanym na buczynę typową, z miesiącznicą trwałą, z czosnkiem niedźwiedzim, trawiasto-turzycową i z runem ziołoroślowym.

Ponadto buczyna karpacka tworzy w Bieszczadach górną granicę lasu.

Bieszczadzkie lasy dolnoreglowe są ostoją wielu gatunków zwierząt, zwłaszcza dużych ssaków roślinożernych i drapieżnych, ptaków drapieżnych, sów, dzięciołów oraz owadów związanych z naturalnymi lasami bukowymi. Do największych ssaków roślinożernych zasiedlających duże kompleksy leśne Bieszczadów należą żubry, sprowadzone w Bieszczady na początku lat sześćdziesiątych w ramach ogólnopolskiego programu restytucji tego gatunku. Do innych przedstawicieli tej grupy ssaków należy jeleń szlachetny (najliczniej występujący w Bieszczadach) oraz dzik i sarna.
Warto zwrócić uwagę na owady regla dolnego - motyle dzienne i nocne oraz chrząszcze z rodziny kózkowatych, żukowatych i jelonkowatych, występujące w  starodrzewiach bukowych.

W Bieszczady sprowadzono również bobra europejskiego. Program jego restytucji w dolinie górnego Sanu, prowadzony przez Bieszczadzki Park Narodowy, powiódł się i liczebność tego gatunku systematycznie wzrasta.

W piętrze regla dolnego występują głównie ptaki lasów i śród-leśnych polan:

• drozdy, pokrzewki, łuszczaki (np. dzwoniec, zięba, gil);
• sikory, dzięcioły i inne dziuplaki (np. kowalik, gołąb grzywacz);
• ptaki drapieżne, do których należy rzadki w naszym kraju orzeł przedni oraz orlik krzykliwy;
• sowy (na uwagę zasługuje puchacz i puszczyk uralski);
• krukowate oraz pięknie ubarwione kraska i wilga.

Wysoki stopień zalesienia Bieszczadów sprzyja występowaniu ssaków małej i średniej wielkości - łasicowatych (np. kuna leśna, borsuk), popielicowatych (popielica, orzesznica) i nietoperzy.

Grupę drapieżnych ssaków stanowią kotowate - ryś i żbik (występujący tylko w kilku regionach południowo-wschodniej Polski)  oraz psowate - lis, wilk i  pochodzący z północno-wschodniej Azji jenot.

Największym europejskim drapieżnikiem jest niedźwiedź brunatny. Bieszczadzka populacja tego gatunku jest najliczniejszą w naszym kraju - żyje tu ok. 60 osobników. Na ekspozycji obejrzeć możemy dwa niedźwiedzie - dorosłego 11-letniego i młodego

źrodło: Bieszczadzki Park Narodowy bdpn.pl